Column & Opinie

Centralisatie kinderoncologie

Dr. Kevin Meesters

Pediater-infectioloog, BC Children's Hospital Vancouver (Canada). 

De inzet van kinderoncologen die na hun klinische uren onderzoek verrichten, verdient respect, net zoals die van vele andere klinisch academici in België. Ik schrijf dit als in België opgeleide medisch specialist, vandaag werkzaam in een groot internationaal academisch centrum waar klinische zorg, onderzoek en onderwijs structureel worden erkend en gefinancierd.

Toch blijft een cruciale factor onbesproken: de organisatie van de kinderoncologische zorg zelf. In 2024 werd een hervorming van zeven naar drie centra aangekondigd, maar concreet blijft het stil; en zelfs drie centra zijn voor een land als België niet te verantwoorden.

Voor elf miljoen inwoners, met een centrale hoofdstad en een dicht netwerk van regionale ziekenhuizen, is één nationaal hooggespecialiseerd centrum – bijvoorbeeld in Brussel – ondersteund door een sterk shared-care netwerk, veel rationeler.

Seizoensgebonden depressie

Dr. Wim Van Hooste

Preventieadviseur-arbeidsarts.

Seasonal Affective Disorder (SAD) is het seizoensgebonden patroon van terugkerende majeure depressieve episodes. Het komt tijdens de herfst of winter en verdwijnt (meestal) in de lente. De symptomen nemen af naarmate de dagen langer worden.

Lichttherapie zou effectief zijn voor de behandeling van de “winterblues”. Maar is die stelling voldoende evidence-based onderbouwd?

Het ultieme bewijs van de effectiviteit van lichttherapie is nog niet geleverd. Dit is te wijten aan het beperkte aantal gerandomiseerde klinische onderzoeken en kleine steekproeven. Een duidelijke dosis-responsrelatie zou ook bijdragen aan het bewijs.

De goedkoopste en eenvoudigste vorm van lichttherapie is een wandeling in daglicht. De effecten van natuurlijk licht op velerlei kwalen worden onderschat.

Artsen in de media

Dr. Patrick De Moor

Huisarts en ondernemer.

Alsof er een vrij podium voor hen is gereserveerd, kunnen de minister van Volksgezondheid en de hoofden van de ziekenfondsen hun visie uiten in de geschreven pers en op televisie. Maar waarom komen artsen zo weinig aan het woord?

Het is zoveel makkelijker om elkaar te dekken en de verantwoordelijkheid af te schuiven op de stoute dokters die rijk worden over de ruggen van ongelukkige patiënten...

Ik wacht nog steeds op een uitnodiging voor een televisiedebat met een van deze directeuren van ziekenfondsen of onze minister van Volksgezondheid om een duidelijk antwoord te krijgen op al mijn vragen... Ze worden zo regelmatig uitgenodigd om hun mening te geven over dit onderwerp zonder ooit te worden tegengesproken.

Het is een beetje zoals zeggen dat in een rechtszaak de beschuldigde niet wordt uitgenodigd of vertegenwoordigd en dus geen kans heeft om zichzelf te verdedigen.