Eeuwigheid

Bommen die massaal op ons neerkomen. In ons land kunnen we ons dat – gelukkig – al meer dan tachtig jaar niet meer voorstellen. Op andere plekken op aarde is het helaas dagelijkse realiteit. Met name in het Midden-Oosten en Oekraïne is oorlogsgeweld dagelijkse kost.

Een bombardement is op zich al beangstigend. Wat doet het dan met je wanneer je onschuldig vastzit in een van de meest afgrijselijke gevangenissen ter wereld en de bommen boven je hoofd neerkomen? Dat is wat de Zweeds-Iraanse dr. Ahmadreza Djalali vandaag beleeft.

Deze maand zit de spoedarts, die ook verbonden is aan de VUB, exact tien jaar onschuldig in de cel, veroordeeld tot de doodstraf wegens vermeende spionage. Zijn leven moet dat afgelopen decennium een ware verschrikking zijn geweest. Ook voor zijn familie is het een periode van ondraaglijk lijden. Daarvan getuigt zijn dochter Amitis Djalali in een gesprek met Artsenkrant. Voor het eerst geeft ze een interview aan een krant.

Haar verhaal getuigt van onwaarschijnlijk veel veerkracht en doorzettingsvermogen. Terwijl haar vader in een Iraanse cel zijn gezondheid zienderogen achteruit ziet gaan, besluit zij in zijn voetsporen te treden en geneeskunde te studeren. Begin dit jaar studeerde ze af.

Naast haar doorzettingsvermogen, valt vooral de sereniteit van Amitis op. Die staat in schril contrast met de terreur waaronder haar vader lijdt. Het contrast tussen haar menswaardigheid en het onmenselijke regime van de ayatollahs kan nauwelijks groter zijn.

Tien jaar na zijn arrestatie verdient dr. Djalali het alle mogelijke steun te krijgen. Van zijn collega’s, van iedereen die rechtvaardigheid nastreeft en in woord en daad ook van de Belgische en de Europese overheid.