Ondernemerschap: (n)iets voor artsen?!
Enkele medische commentatoren merkten het reeds op: Caroline Gennez is geslaagd in iets wat zelfs meester Frank nog niet gelukt is. Eendracht op de artsenbanken (en ver daarbuiten) met collectieve verontwaardiging voor het afschaffen van de Impulseofinanciering. Applaus voor de minister!
De discussies in de aftermath van een nachtje begrotingsonderhandelingen bevestigen de eerste indrukken: er ís geen visie rond de eerste lijn; meer dan een lijn schrappen in een Excelbestand is dit niet. Ook de besparingen voor de organisatie van de eerstelijnszones en de palliatieve zorgnetwerken zijn overigens even lucide beslist. Dat we hierover met z’n allen fulmineren, is dus niet meer dan terecht. Bovendien omdat bij de laatste staatshervorming de middelen die voor Impulseo voorzien werden, uit het artsenbudget werden getild. En dus eigenlijk niet zomaar zouden mogen kunnen geschrapt worden. Zeer voorwaardelijke wijs, want zo gaat politiek nu eenmaal. We hadden het kunnen weten.
Toch moet het ons als artsen ook op een andere manier doen nadenken. Subsidies zijn in theorie tijdelijke ondersteuningsmiddelen. Alleen hebben we in Vlaanderen subsidiedenken geïnstitutionaliseerd. In plaats van tijdelijke ondersteuning blijven subsidies legislaturen lang een kostenpost in het budget, waardoor verenigingen, organen en organisaties infuusgewijs afhankelijk worden. Dat is geen goed beleid, maar ook wijzelf mogen in onze onderneming nooit toelaten dat ondernemerschap alleen maar betekent dat we op tijd centjes aanvragen. Behalve bij startende praktijken lijkt het me financieel niet gezond dat praktijkondersteuning enkel haalbaar is wanneer de overheid bijspringt. Als vrije beroeper zou de honorariummassa die we bij elkaar werken eigenlijk ruim voldoende moeten zijn voor die ondersteuning.
'Ik stel vast dat meer en meer collega’s nu naar de optie van deconventie kijken'
In een land met hoge loonkosten moeten we als ondernemer kijken naar hoe we inkomsten optimaliseren. Daar knelt het schoentje. Het prestatievolume is natuurlijk gelimiteerd door onze eigen grenzen, en prestaties door medewerkers zijn niet vergoed wegens ontbreken van een nomenclatuur. Behalve in geval van oneigenlijk gebruik is dat dus ook geen piste voor optimalisatie. Ik stel vast dat meer en meer collega’s nu naar de optie van deconventie kijken en nadenken over wat onze prestaties reëel waard zijn.
Ook meester Frank laat zich niet onbetuigd om het zorgondernemerschap te ondergraven. Er was al een supplementenverbod bij VT-patiënten, een groep die hij verder wil verruimen. Als er al een remgeldverhoging zou komen, zouden de vrijgekomen middelen niet bestemd worden binnen het artsenbudget. Premies (ook hier, inderdaad!) zouden conventie-afhankelijk worden. Sluitstuk is de kaderwet waarbij de beslissingen over het artsenbudget dichter bij de politiek en verder van de artsen worden getrokken. Ten slotte, wat de politiek finaal van plan is met de in opzet door de artsen goed bediscussieerde nomenclatuurhervorming, blijft een groot vraagteken. Maar echt vertrouwen oogst de politiek niet bepaald. En hopelijk vinden de artsenverenigingen dezelfde eendracht terug in de discussies met Vandenbroucke en zijn kabinet. Hoop doet leven.