Thuishospitalisatie voor onderste luchtweginfecties met zuurstofnood

Op het EAPS 2026 werd een aantal ‘late-breaking hot topics’ gepresenteerd door prof. Peter De Winter, kinderarts in Nederland en gasthoogleraar aan de KU Leuven. Eén ervan was een observatiestudie uit Spanje, die de haalbaarheid opwerpt van thuishospitalisaties bij kinderen met een acute lagere luchtweginfectie en zuurstoftekort.

Op het EAPS 2026 werd een aantal ‘late-breaking hot topics’ gepresenteerd door prof. Peter De Winter, kinderarts in Nederland en gasthoogleraar aan de KU Leuven. Eén ervan was een observatiestudie uit Spanje, die de haalbaarheid opwerpt van thuishospitalisaties bij kinderen met een acute lagere luchtweginfectie en zuurstoftekort.

Dr. Ines Alonsa Badal, werkzaam in het UZ Vall d’Hebron van Barcelona, introduceert het concept van thuishospitalisatie als veilig alternatief op een standaard ziekenhuisopname voor kinderen met een acute lage luchtweginfectie (LRTI) en nood aan zuurstoftherapie. Het zou een dubbel voordeel bieden: kinderen kunnen in hun vertrouwde omgeving beter worden, terwijl we ziekenhuisbedden vrijhouden voor de zwaarst zieken (én kostenbesparend werken).

Voorwaarden voor thuishospitalisatie

Pediatrische thuishospitalisatie bestaat in Spanje sinds 2018, vooral in tertiaire en universitaire centra en voor geselecteerde populaties⁽²⁾. Elke dag komt een arts en een verpleegkundige langs. Om extra muros dezelfde zorgstandaard te kunnen garanderen, gelden enkele voorwaarden: het gezin mag op maximaal een halfuur van het ziekenhuis wonen, het kind moet klinisch stabiel zijn, er moet vlot toegang zijn tot de bloedbaan, en er moet 24 uur per dag een bekwame zorgverlener beschikbaar zijn. Er mag thuis geen sprake zijn van een sociale problematiek.

Daarbovenop, in de context van deze observationele studie bij LRTI’s, moest het kind ouder zijn dan één maand, voldoende vocht en voeding via de mond kunnen opnemen, een zuurstofnood hebben van maximaal 3L O₂/min via conventionele neusbril, en een SpO₂ > 92%. Indien er luchtwegverwijders ingezet werden, mocht het kind niet vaker dan om de drie uur de bronchodilatoren nodig hebben.

Onderzoeksresultaten

De retrospectieve analyse, die de periode van januari 2025 tot augustus 2026 beslaat, omvatte 182 episodes van thuishospitalisatie bij 170 kinderen met een gemiddelde leeftijd van 4,7 jaar. Veruit de meest voorkomende diagnose was een piepende ademhaling (wheezing), goed voor zo’n 86% van de gevallen. Bij 11% van de episodes ging het om pneumonie, de resterende 3% betrof bronchiolitis. De meeste kinderen werden verwezen voor thuishospitalisatie vanuit de ziekenhuisafdeling, gemiddeld na één dag opname. 32% kon echter rechtstreeks vanuit de spoedgevallendienst thuis opgenomen worden.

Men evalueerde ook de zuurstofnood vóór de thuishospitalisatie mogelijk werd. In de meeste episodes volstond de neuscanule, maar bij 29 episodes moest men initieel High Flow Nasal Oxygen (HFNO)-therapie toepassen, en in twee gevallen non-invasieve beademing (NIV). Ook deze kinderen deden het nadien prima in de thuisopname. De gemiddelde thuishospitalisatie duurde drie dagen. Op die manier werden 546 beddagen⁽³⁾ vrijgemaakt, iets wat vooral in het virusseizoen waardevol kan zijn. 

Klinische uitkomsten en gezinservaring

Slechts twee keer moest een kind opnieuw in het ziekenhuis worden opgenomen (1,6 % van de cohorte), vanwege een respiratoire achteruitgang met verhoogde zuurstofnood. Naast de klinische parameters was het team geïnteresseerd in de gezinservaring. De patiëntgerapporteerde beleving haalde een erg hoge mediane score: 9,88/10. “Een ontzettend boeiend initiatief en iets om breder te overwegen”, klonk het bij prof. De Winter.