Darolutamide: loont een intensievere behandeling de moeite?
Toevoeging van darolutamide aan radiotherapie en een androgeendeprivatietherapie verbetert de overleving zonder metastasen bij patiënten met een prostaatkanker die een zeer hoog risico inhoudt. Dat blijkt uit de tussentijdse analyse van de DASL-HiCaP-studie, die vorige maand op het congres van de ESMO is gepresenteerd.
De DASL-HiCaP-studie is op touw gezet in 2019. Patiënten met een plaatselijke prostaatkanker die moesten worden behandeld met een radicale radiotherapie, kregen toen een lokale en regionale radiotherapie in combinatie met een langdurige androgeendeprivatietherapie (ADT). De studies STAMPEDE (2022) en ENZARAD (2025) hebben onderzocht of een aantal patiënten baat zou kunnen vinden bij een ARPI. Die studies hebben echter tegenstrijdige resultaten opgeleverd.
De DASL-HiCaP-studie (1) gaat in dezelfde zin: “Welke patiënten zouden baat vinden bij een behandeling met darolutamide, een andere ARPI?” De studie is uitgevoerd bij patiënten die een radicale radiotherapie moesten krijgen of een salvage-radiotherapie na prostatectomie.
Studieopzet en definitie van hoog risico
De DASL-HiCaP-studie is een multicentrische fase 3-studie die is uitgevoerd bij meer dan 1.100 patiënten met een plaatselijke prostaatkanker die een zeer hoog risico inhield, of een biochemisch recidief na prostatectomie (2). De patiënten werden in twee groepen ingedeeld. Een groep kreeg darolutamide en de andere een placebo bovenop lokale en regionale radiotherapie (radicale of rescue) en een androgeendeprivatietherapie gedurende bijna twee jaar.
Het primaire eindpunt van de studie was de overleving zonder metastasen bij klassieke beeldvormingsonderzoeken. In die context correleert die zeer goed met de totale overleving.
Positieve resultaten, aanvaardbaar veiligheidsprofiel
Opvallend is dat de prognose goed was, ook zonder darolutamide. Na vier jaar bedroeg de overleving zonder metastasen in de placebogroep immers 88%. In de darolutamidegroep was dat echter 95% (HR 0,42). Het gunstige effect werd teruggevonden in alle subgroepen. Darolutamide had ook een beter effect op de secundaire eindpunten:
· de overleving zonder PSA-stijging: 91% in de darolutamidegroep en 83% in de placebogroep (HR 0,47);
· het percentage patiënten zonder castratieresistente prostaatkanker: 99% tegen 95% (HR 0,22);
· de tijd tot een latere hormoontherapie was ook duidelijk langer met darolutamide (HR 0,36).
De frequentie van graad ≥ 3-bijwerkingen bedroeg 43% in de darolutamidegroep en 36% in de placebogroep. Er zijn geen nieuwe bijwerkingen vastgesteld.
Beperkingen en perspectieven
De gegevens over de totale overleving zijn nog ‘immatuur’, maar uit de DASL-HiCaP-studie blijkt alvast dat “darolutamide de incidentie van recidief in klinisch relevante mate verlaagt”, volgens prof. Tamin Niazi, eerste auteur van de studie. Sommigen vragen zich af of een intensievere behandeling bij patiënten met een prostaatkanker N0 wel zin heeft – daar zouden biomerkers voor nodig zijn. De heilzame effecten van een ARPI bij patiënten met een prostaatkanker N1 of een gleasonscore 9-10 zijn echter duidelijker. In België is darolutamide nog niet goedgekeurd in die indicatie.
Het volledige artikel over de highlights van het congres van de ESMO 2026 over prostaatkanker vindt u in het volgende nummer van AK Specialist Update Oncologie-Hematologie (december 2026).
Referenties:
T. Niazi et al, “Darolutamide with androgen deprivation therapy (ADT) and definitive or salvage locoregional radiation therapy (RT) for localised, very high-risk prostate cancer: Interim analysis of an international, placebo-controlled, randomised phase 3 trial (DASL-HiCaP; ANZUP1801)”, congres ESMO 2026, Madrid, abstract LBA4.
Als de patiënt eerst radiotherapie had gekregen, werd het risico hier gedefinieerd als een graad 5 (gleasonscore 9 of 10) of invasie in de pelviene lymfeklieren of een graad 4 (gleasonscore 8) plus nog minstens één extra factor. Patiënten die salvage-radiotherapie hadden gekregen, werden in de studie opgenomen als het PSA-gehalte was gaan stijgen binnen 12 maanden na chirurgie.