Gynaecologie
Recidiverende bacteriële vaginose: moet je de partner behandelen?
Stelselmatige behandeling van de seksuele partners van vrouwen met een bacteriële vaginose wordt niet aanbevolen omdat de werkzaamheid ervan niet is bewezen. In 2025 is in het New England Journal of Medicine evenwel een gerandomiseerde studie verschenen die dat ter discussie stelt. Die studie heeft aangetoond dat behandeling van de partner wel degelijk zin heeft bij vrouwen met een recidiverende bacteriële vaginose.
Bacteriële vaginose is een dysbiose van het vaginale microbioom, die gepaard gaat met witte of grijsachtige, vaak onwelriekende afscheiding. Bacteriële vaginose is zeer frequent (circa 30% van de vrouwen van vruchtbare leeftijd) en recidiveert vaak (meer dan 50% tijdens de eerste drie maanden na een correcte behandeling).
Klinische gegevens van een gerandomiseerde studie
Deze Australische, gerandomiseerde, gecontroleerde studie is uitgevoerd bij 164 monogame heteroseksuele koppels van wie de vrouw een recidiverende symptomatische bacteriële vaginose vertoonde (bevestigd door minstens drie Amsel-criteria en een Nugent-score ≥ 4). De koppels werden in twee groepen ingedeeld. In de controlegroep kregen enkel de vrouwen een eerstelijnstherapie. In de interventiegroep kregen de vrouwen diezelfde behandeling en werd ook de mannelijke partner behandeld.
Het primaire eindpunt was een recidief van bacteriële vaginose binnen twaalf weken na de behandeling. Er was sprake van een recidief als de vrouw opnieuw minstens drie Amsel-criteria en een Nugent-score ≥ 4 vertoonde. De behandeling van de partner werd al bij al goed verdragen.
Significant lager risico op recidief
De studie werd voortijdig stopgezet na de voorziene tussentijdse analyse van 150 koppels aangezien een behandeling van beide partners duidelijk effectiever was. De incidentie van recidief van bacteriële vaginose na twaalf weken was 35% bij de vrouwen van wie ook de partner was behandeld, en 63% in de controlegroep. Tijdens de hele follow-upperiode correleerde de behandeling van de partner met een daling van de incidentie van recidief met 63% (hazard ratio 0,37; 95% BI: 0,22-0,61).
De Belgische richtlijnen zijn nog niet dienovereenkomstig aangepast. Bacteriële vaginose wordt niet beschouwd als een seksueel overdraagbare infectie. Die studie wijst echter toch op het belang van seksuele transmissie bij vrouwen met een recidiverende bacteriële vaginose. Daar zou rekening mee moeten worden gehouden bij het bijwerken van de richtlijnen.
Opmerking:
De vrouwen kregen metronidazol per os 400 mg tweemaal per dag gedurende zeven dagen of als alternatief clindamycine 2% intravaginaal gedurende zeven dagen of een intravaginale gel van metronidazol 0,75% gedurende vijf dagen. De mannelijke partner kreeg dezelfde behandeling per os plus topisch clindamcycine 2% op de eikel en het proximale gedeelte van de penis tweemaal per dag gedurende zeven dagen. Die behandelingsschema’s voor de vrouwen zelf en hun mannelijke partners stemmen niet overeen met de momenteel beschikbare geneesmiddelen en ook niet met de richtlijnen die in voege zijn in België.
Referentie:
Vodstrcil LA, Plummer EL, Fairley CK, Hocking JS, Law MG, Petoumenos K, et al.; StepUp Team. Male-partner treatment to prevent recurrence of bacterial vaginosis. N Engl J Med. 2025;392(10):947–957. doi:10.1056/NEJMoa2405404.
